Status procesu legislacyjnego

Przyjęta przez UE: 2 grudnia 2015 r. jako „Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym”. Dokument był wdrażany do momentu ogłoszenia w marcu 2020 roku drugiego, „Nowego planu działania UE dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym na rzecz czystszej i bardziej konkurencyjnej Europy”.

Implementacja w polskim systemie prawnym

Dokument ma charakter strategiczny – nie jest aktem prawa bezpośrednio obowiązującym. Jego realizacja odbywa się poprzez kolejne inicjatywy legislacyjne UE

Analiza dokumentu

Główne założenia dokumentu

Plan działania z 2015 roku miał na celu przyspieszenie transformacji w kierunku gospodarki o obiegu zamkniętym, w której wartość produktów, materiałów i zasobów utrzymywana jest w gospodarce tak długo, jak to możliwe, a wytwarzanie odpadów zostaje zminimalizowane.

Plan opisywał następujące obszary działań: produkcja, konsumpcja, gospodarowanie odpadami, stymulowanie rynku surowców wtórnych i ponownego wykorzystywania wody. Kładł nacisk na poprawę efektywności wykorzystania zasobów, zwiększenie poziomu recyklingu, ograniczenie odpadów oraz wspieranie innowacji i konkurencyjności unijnego przemysłu. Dodatkowo wyznaczono pięć priorytetowych obszarów działań: tworzywa sztuczne, odpady spożywcze, surowce krytyczne, odpady z budowy i rozbiórki oraz biomasa i bioprodukty. Określał zadania w zakresie innowacji, inwestycji oraz inne środków horyzontalnych oraz monitorowanie postępów w realizacji gospodarki o obiegu zamkniętym.

Wpływ na przedsiębiorstwa

Kluczowe wymogi dla biznesu

Dla przedsiębiorstw Plan działania stanowił impuls do wprowadzania bardziej zrównoważonych modeli produkcji i konsumpcji. Promował ekoprojektowanie produktów – czyli tworzenie wyrobów trwalszych, naprawialnych i łatwiejszych w recyklingu. Zachęcał do wykorzystywania surowców wtórnych zamiast surowców pierwotnych oraz do redukcji odpadów na każdym etapie działalności. Firmy miały również zwiększać przejrzystość informacji o cyklu życia produktów i angażować się w systemy odzysku oraz ponownego użycia materiałów. W praktyce oznaczało to konieczność dostosowania procesów produkcyjnych i logistycznych do nowych standardów środowiskowych, co równocześnie otwierało możliwości dla rozwoju innowacji i zielonych technologii.