W pierwszej części opracowania Autorzy analizują definicję „opakowania nadającego się do recyklingu” oraz wyjaśniają, co uznaje się za opakowanie oraz czym są jego elementy i składniki. Interpretacja pojęć została połączona z prezentacją konkretnych przykładów. Druga część opracowania skupia się na praktyce – pokazuje w jaki sposób, krok po kroku, przeprowadzić ocenę przydatności do recyklingu w praktyce i na dużą skalę.
Dokument jest kluczowy w kontekście realizacji i raportowania celu 3 Polskiego Paktu Plastikowego: 100% opakowań z tworzyw sztucznych na polskim rynku nadaje się do ponownego wykorzystania lub recyklingu. Mogą jednak z niego korzystać wszyscy uczestnicy łańcucha wartości opakowań z tworzyw sztucznych.
3 kluczowe fakty:
- Aby opakowanie zostało uznane za „nadające się do recyklingu” w podejściu Polskiego Paktu Plastikowego (PPP) i Sieci Paktów Plastikowych Fundacji Ellen MacArthur, musi być potwierdzone, że jego zbiórka, sortowanie i recykling działają „w praktyce i na dużą skalę”. Oznacza to, że konieczne jest istnienie i efektywne funkcjonowanie całego systemu zagospodarowania, a nie tylko techniczna możliwość recyklingu.
- Kryterium recyklingu „w praktyce i na dużą skalę” jest spełnione, jeśli dana kategoria opakowania osiąga minimum 30% poziom recyklingu odpadów pokonsumenckich na rynku Paktu (w Polsce – kryterium lokalne) lub osiąga 30% poziom recyklingu pokonsumenckiego w wielu regionach, reprezentujących łącznie co najmniej 400 milionów mieszkańców (kryterium globalne). Obecnie (stan na styczeń 2022) jedyną kategorią w Polsce, która potwierdziła osiągnięcie minimum 30% poziomu recyklingu, są butelki PET.
- Opakowanie można uznać za „nadające się do recyklingu”, jeżeli elementy opakowania stanowiące łącznie powyżej 95% całkowitej masy opakowania są przydatne do recyklingu zgodnie z definicją. Ponadto, pozostałe elementy i składniki (<5% masy) muszą być kompatybilne z procesem recyklingu mechanicznego i nie mogą utrudniać ani uniemożliwiać recyklingu elementów przydatnych.
