Raport zawiera kluczowe dane, takie jak szczegółowe stawki kaucji, opłaty manipulacyjne (Handling Fees) oraz opłaty producenta (Producer Fees), często zróżnicowane w zależności od materiału, objętości, a nawet stopnia recyklingowalności opakowania. Wiele systemów kaucyjnych, w tym te w Europie (np. w Austrii, Danii, Estonii, Finlandii, na Łotwie i Litwie), działa w oparciu o scentralizowane systemy rozliczeniowe, w których operatorem jest zazwyczaj jeden podmiot. W kontraście, system niemiecki i polski charakteryzują się zdecentralizowaną strukturą.
Raport podkreśla, że znaczenie kwoty kaucji jest ściśle powiązane z siłą nabywczą w danym kraju (PKB per capita PPP). Wprowadzono także nowe parametry, takie jak analiza rynku opakowań wielokrotnego użytku (refillable containers) oraz obowiązek przyjmowania zwrotów przez sprzedawców internetowych. Systemy kaucyjne często opierają swoje finansowanie na trzech głównych źródłach: przychodach ze sprzedaży odzyskanego materiału, niewykorzystanych kaucjach (unredeemed deposits) oraz opłatach od producentów.
3 kluczowe fakty:
Globalne stopy zwrotu różnią się znacząco w zależności od modelu odbioru: mediana w systemach zwrotu do punktów detalicznych (Return-to-Retail – R2R) wynosi 84%, podczas gdy mediana dla systemów opartych na punktach zbiórki (Return-to-Depot) i systemów hybrydowych wynosi 69%.
Niemcy osiągnęły niezwykle wysoką stopę zwrotu na poziomie 98% w 2023 roku. Co ciekawe, Niemcy i Polska są jedynymi jurysdykcjami w Europie, które stosują zdecentralizowaną strukturę systemu kaucyjnego, podczas gdy większość krajów europejskich korzysta ze scentralizowanego systemu.
W Holandii w 2021 r. wprowadzono kaucję na małe plastikowe butelki (a następnie na puszki w 2023 r.), ponieważ wcześniejsze dobrowolne zobowiązania supermarketów i producentów do ograniczenia zaśmiecenia terenu (litter) zakończyły się niepowodzeniem, a liczba małych butelek w śmieciach wzrosła o 7%
