Raport Roczny Polskiego Paktu Plastikowego 2021

Raport Roczny Polskiego Paktu Plastikowego (PPP), opublikowany w październiku 2022 r., jest drugim opracowaniem inicjatywy i mierzy postępy firm członkowskich w realizacji 6 Celów strategicznych, mających na celu wielowymiarową zmianę obecnego, liniowego modelu wykorzystywania tworzyw sztucznych w opakowaniach w Polsce do 2025 r. Opracowanie bazuje na danych firm wprowadzających opakowania do obrotu, które w 2021 r. odpowiadały za 22% opakowań na polskim rynku (247,3 tys. ton).

Kluczowe wyniki za 2021 rok obejmują spadek zużycia pierwotnych tworzyw sztucznych o 11,11% w stosunku do roku bazowego 2018. Ponadto, tylko 43% opakowań członków Paktu nadaje się do recyklingu w praktyce i na dużą skalę. Aby osiągnąć ambitny cel, konieczne jest wdrożenie opublikowanej w 2021 r. Mapy Drogowej, która szczegółowo opisuje zadania, w tym te związane z eliminacją opakowań nadmiernych i problematycznych (np. PVC, EPS). Pakt pracuje w ramach Grup Roboczych, wspieranych przez Radę Ekspertów i promuje narzędzia takie jak 9 Złotych Zasad Projektowania.

3 kluczowe fakty:

1. Choć od 2018 roku spadek zużycia pierwotnych tworzyw sztucznych wyniósł 11,11%, postęp w redukcji w ciągu ostatniego roku (2020 do 2021) wyniósł zaledwie 0,02 punktu procentowego. Utrzymanie tak niskiej dynamiki wzrostu nie pozwoli na osiągnięcie założonego celu 30% redukcji do 2025 roku.
2. Udział opakowań członków Paktu, które nadają się do recyklingu w praktyce i na dużą skalę, wynoszący 43%, jest znacznie niższy niż średnia osiągana przez sygnatariuszy Global Commitment Fundacji Ellen MacArthur, która wynosi 65,3%.
3. Średni udział surowców wtórnych pokonsumenckich (rPET, rPP, rHDPE, rLDPE) w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez członków Paktu osiągnął 8,76% w 2021 roku. Chociaż jest to wzrost o 3,35 punktu procentowego względem 2020 roku, a masa stosowanych surowców wtórnych wzrosła o 50% rok do roku, to utrzymanie takiej dynamiki wymaga rozwiązania szeregu barier systemowych (np. problem z pozyskaniem surowca o jakości pozwalającej na kontakt z żywnością, bariery legislacyjne, brak funkcjonującego systemu kaucyjnego).